Nadczynność tarczycy wynika ze zwiększonejpowiększonej|nadwyżkowej} produkcji hormonów tarczycy. Czasem istnieje też możliwość zwiększonego poziomu hormonów poprzez zaburzenia gospodarki hormonalnej organizmu, zarówno na skutek medycznych czynników, jak i w wyniku zaburzeń funkcjonowania organizmu.

Przyczyna musi zostać ustalony, pomocą przy tym są skutki badań laboratoryjnych, jak i wywiad z lekarzem pierwszego kontaktu lub z endokrynologiem.

Oznaki tarczycowe mogą być różnorakie i zazwyczaj wśród nich znajduje się kilka z prztoczonych: nagła aktywność nerwowa, wzmożona potliwość, palpitacje serca, brak tolerancji wysokich temperatur, apatia, nienaturalne męczenie się, utrata masy ciała, drżenie dłoni, zaburzenia cyklu miesiączkowego, bezsenność, powiększenie tarczycy. Natomiast u dzieci najważniejszym objawem jest drastyczne przyspieszenie wzrostu.

Leczenie zaburzeń tarczycy uzależnione jest od rangi problemów związanych z nadmierną aktywnością gruczołu. W wyjątkowo uporczywych sytuacjach jedynym rozwiązaniem jest operacyjne usunięcie części tarczycy. Jednak zazwyczaj jest to zwalczanie farmakologiczne polegające na opanowaniu zaburzeń i podawaniu jodu radioaktywnego.

Najważniejsze jest to, aby co jakiś okres diagnozować poziom hormonów tarczycy, ponieważ zoanki są jednakowe z innymi chorobami, a komplikacje nieleczonej nadaktywności gruczołu mogą być bardzo kłopotliwe.