By potrafić zdiagnozować bądź chociaż podejrzewać nerwicę lękową trzeba odróżniać lęk od strachu. Nie jest bardzo trudne, ponieważ strach towarzyszy realnemu zagrożeniu, gdy lęk może być całkowicie irracjonalny, lub po prostu znacznie zwiększony.

Osoba chora przeważnie nie przyzna się do choroby, najczęściej podejrzewają ją najbliższe osoby. Przez wzgląd na stan psychiczny osoby chorej należy postępować delikatnie, by nie pogorszyć jej sytuacji.

Znamiona nerwicy lękowej, oprócz wszędobylskiego lęku to najczęściej brak pewności siebie, dominujący pesymizm, skazywanie wszystkiego na niepowodzenia, emocjonalne ustosunkowanie do każdego wydarzenia, wyczulenie na zachowania innych wobec własnej osoby, jednakże przede wszystkim wycofanie się z kontaktów z otoczeniem.

Powody nerwicy lękowej nie są szczegółowo poznane, niestety, ale nieznaczny odsetek chorych to osoby, u których stan ten został wywołany urazem psychicznym czy dominującym strachem w wyniku realnego wydarzenia. Ci pacjenci mają realną świadomość swojej nerwicy i prościej ich zdiagnozować, gdyż stanowią grupę chorych z fobiami, a nie lękami.

W sytuacji ludzi,u których lęk pojawił się nagle i bez konkretnej przyczyny, ciężko jest przeprowadzić efektywną terapię, gdyż tylko dobrowolny w niej udział wywołuje efekty.