Wirus różyczki zalicza się do obszernej gamy schorzeń wieku dziecięcego i jak większość z nich jej przejście daje prawie całkowitą odporność. Od kilku dekad choroba ta objęta jest obowiązkowym szczepieniem, nie tyle przez wzgląd na jej przebieg, ale skutki uboczne, jakie może spowodować. Spora część chorób młodzieńczych przebiega analogicznie, leczenie odbywa się tylko nie inwazyjnie, ale każda {zaniedbana|źle prowadzona|niewyleczona|żle wyleczona| choroba może mieć smutne konsekwencje.

Różyczka ewoluuje w naszym organizmie około 14 dni, punktem kończącym jest wysypka i stan gorączkowy. Jednak proces infekowania i rozpowszechniania wirusa zaczyna się kilka dni przed zdiagnozowaniem symptomów, a finiszuje parę dni po ich przejściu. Stąd dawniej wynikała tak duża popularność choroby. Zainfekowani nie mając pojęcia o chorobie rozprzestrzeniali zarazki i wywoływali infekcje u innych osób.

Różyczce towarzyszy gorączka, ogólne osłabienie i rozdrażnienie, ale rozpoznawalna jest wysypka. Czerwone placki na ciele pozwalają zdiagnozować infekcję. Mogą to być małe czerwone plamki, jak i pokaźne płaty przypominające znaną pokrzywkę. Stałym symptomem różyczki jest jednak nie tylko owa wysypka, również tkliwość brzucha i małe opuchnięcie wszystkich węzłów chłonnych.

Choroba ta jest bardzo niebezpieczna dla ciężarnych, ponieważ może wywołać trwałe wady płodu. W związku z tym dziewczynki szczepione są przeciw różyczce przed wejściem w okres dojrzewania, bądź kilka miesięcy przed planowaną ciążą.